سخنان گرانبهای آیت الله فاطمی نیا       

تا اینکه دربار عباسی حضرت را به جبر میخواند به سامرا، و این خیلی شنیدنی که حضرت وقتی روی اسب نشسته، میخواد حرکت کنه، این ملعون آمده به حضرت هادی علیه السلام میگه که: میدانی که همه این کارها را من کردم، می بینین جرأتو!، میگه: همه این کارها رو من کردم،من کارتو به اینجا رسوندم، من سئایت کردم که الان تو رو از مدینه جدت داردن می برن بیرون.

اینو مسعودی نقل می کنه، خلاصه خیلی عجیبه، شاید قریب به این مضامین باشه.

بعد هم به امام هادی علیه السلام میگه که: اگه لب تر کنی به کسی بگی، بری به سامرا به خلفا بگی، تمام مزارع دوستانتو آتش می زنم، نخلهارو آتش می زنم، چشمه ها رو کور می کنم.

حضرت هادی با یک متانتی می فرماید که: من دیشب شکایت تو رو به یک بزرگی کردم، که بعد از او دیگه کسی رو لایق نمی دونم پیشش شکایت ببرم. میگه: به کی گفتی؟! میگه: به خدا، این یک دفعه می لرزه.

میبینه عجب، کار خیلی پیچیده شد! حالا جالبه، اگر اینجا این می گفت: آقا پشیمان شدم، می رم حرفامو پس میگیرم، می گم من دروغ گفتم، اگر این طور بود خب، میگفتیم خوبه دیگه توبه کرده، مثل حر. اما نه، هیچ کدوم از این کارا نشد! به قول معروف آب از آب تکون نخورده، امام هادی علیه السلام باید بره سامرا، باید از مدینه جدش بره، 

"السلام علیک یا علی بن محمد الهادی، صل الله علیک و رحمت الله و برکاته به ابی انت و امی"