صلح امام حسن علیه السلام

استاد فاطمی نیا:یک بحثی مفصل که درمیگر این است که میگویند چرا حضرت صلح کرد؟ ببینید ما دو نوع چرا داریم، یک چرای ایراد گیری داریم، یک چرای فهمیدن داریم، یک وقت آدم مودب مینشیند به استادش میگوید که چرا این کتاب اینطور نوشته است؟ یعنی میخواهم بفهمم، یک وقت هم نه آدم میرود با بی ادبی، با عناد سوال میکند، در نهج البلاغه داریم یک نفر آمد خدمت امیرالمومنین علیه السلام با بی ادبی پرسید: یا علی، چرا فلان چیز فلان شد؟! حضرت فرمود:"سَل تَفُقُّها" برای فهمیدن بپرس،"وَلا تَسألْ تَعنُّتا"، با بی ادبی و گردنکشی سوال نکن، مودب باش، "سل تفقهً"، برای فهمیدن بپرس سوال کن بفهمی. اگر چرا، چرای تفقه باشد عیب ندارد، میخواهیم بفهمیم که آن زمان چه شد که حضرت مجتبی علیه السلام صلح کرد، این عیب ندارد، نگاه میکنیم، کتاب نوشته شده است، به فارسی، عربی، آقایون، علما، بزرگان زحمت کشیده اند، خب نگاه کنید متوجه میشوید، اما اگر بعد از آن مطالعات به نظر خودت قانع نشدی، اینجا باید متوجه بشوی که این شخصی که داریم دباره اش فکر میکنیم معصوم است، متصل به غیب است، اگر نتوانستی بفهمی نقص از تو است، باید خودت را متهم کنی، لابد یک سری داشته است، اگر اینطور نباشیم اصلا شیعه نیستیم.