ترجمه: اي اباخالد، به راستي اهل زمان غيبت امام دوازدهم که قائل به امامت او و منتظر ظهورش هستند، از اهل هر زماني با فضيلت ترند، زيرا خداوند تبارک و تعالي نوعي عقل و فهم و معرفت به آنان عطا فرموده که به وسيله آن عقل و فهم خاص، غيبت نزد آنان به منزله مشاهده و رويت گرديده است. و خداوند آنان را در آن زمان همانند مردمي که در رکاب رسول خدا - صلي الله عليه و آله - شمشير مي زدند قرار داده، آنان به حق مخلصانند و به راستي شيعيان ما هستند. و آنها هستند که مردم را نهاني و آشکارا به سوي دين خدا مي خوانند. در مضامين حديث دقت کنيم: (من) در جمله اعطاهم من العقول و الافهام و المعرفه براي تبعيض است، و نمي توان غير از تبعيض معناي ديگري براي آن قائل شد. اگر امام - عليه السلام - مي فرمود: اعطاهم العقول و الافهام فصارت الغيبه بها عندهم بمنزله المشاهده يعني خداوند به آنان عقل ها و فهم ها ارزاني داشته پس به وسيله آن عقل ها و فهم ها غيبت نزد آنان مانند رويت شده، اگر تعبير چنين مي بود چه استفاده اي از آن مي شد؟ و با تعبير حقيقي امام که نقل کرديم چه فرقي داشت؟ آيا جز اين است که تعبير فرضي، مطلق عقل و فهم را وسيله امام زمان شناسي مي داند؟ پس در اين صورت همه نفوس جهان (جز مشتي مستضعف، يا ناتوان هاي ذهني و فکري) بايد امام زمان شناس باشند، در صورتي که نه تنها همه نفوس جهان امام زمان شناس نيستند بلکه همه

۱۸

صفحه بعد/فهرست